Nadat de moeder van Hanna (41) is overleden, gebeuren er steeds meer dingen in Hanna’s leven die ze niet kan verklaren. Waarom heeft ze in haar slaap steeds het gevoel bijna te stikken? En wat is er met het beeld van haar als zesjarige, achterop moeders fiets?
Hanna vertelt over haar leven: haar jaren als tiener en jongvolwassene die ze deels doorbracht in psychiatrische ziekenhuizen. Vervolgens de jaren als volwassen vrouw waarin het leven haar zoveel moeite kostte. Langzaam vallen ook de stukjes op hun plek rondom haar kinderjaren. Stukje bij beetje komen de herinneringen terug aan de trauma’s die ze meemaakte.
Hanna gaat in therapie en zet enorme stappen naar een nieuw en vrij leven. Op haar vijftigste verjaardag voelt ze zich voor het eerst echt volwassen.
